و در تحولات بعد از سال 605 هجرى و طبعا در وقايع حملات خراسانيان و فارسيان بكرمان نگاشته است . مىدانيم كه بعد از فوت ملك دينار غز ، فرزندانش فرخ شاه و عجمشاه نتوانستند مسند پدر را حفظ كنند و در همين وقت بود كه اتابك سعد بن زنگى از فارس هر سال نمايندگانى بكرمان ميفرستاد و خود نيز در همين سالها با لشكرى متوجه كرمان شد . از طرف ديگر از طرف خوارزمشاهيان از خراسان نمايندگانى به كرمان مىآمد و بالاخره قوام الدين زوزنى نمايندهء خوارزمشاه كرمان را به تصرف آورد . اين حوادث و وقايع ناگوار كه در حقيقت فترت دوران بيست سالهء سلجوقى را تكميل مىكرد كرمان را به حد اعلى خرابى و مردم را به فقر بىپايان كشانيد در حقيقت بايد گفت كه كرمان قبل از حملهء مغول به ايران و فاجعهء تاتار ، آسيب خود را قبلا ديده و به تاتارهاى همسايه ، يعنى خراسان و فارس مبتلا شده بود . من خود از غم شكستهء دل بودم * عشقت آمد تمامتر بشكست افضل اين جزوه را در تتميم تاريخ خود و ضمنا بيان وقايعى كه در بدايع نتوانسته بود از آن ذكرى بميان آورد پرداخته است . مرحوم اقبال در مقدمهء المضاف چنين مىنويسد : « در اوايل سال 613 ، يعنى زمانى كه اين ناحيه تحت استيلاى ملك زوزن مؤيد الملك قوام الدين از تابعين سلطان محمد خوارزمشاه ، مىزيسته است ، يعنى ده دوازده سال بعد از آنكه افضل منشى كرمانى بدايع الازمان تاريخ بزرگ خود را به انجام رسانده بود « 1 » ، مؤلف مذكور ذيلى بر آن كتاب نوشته كه وقايع اين مدت و ذكر دو تن از رجالى را كه در حين نگارش بدايع الازمان ازيشان به علل سياسى نمىتوانسته است نام ببرد متضمن است . » اين جزوه را مرحوم اقبال در سال 1330 شمسى در رم ضمن مطالعهء فهرست كتب خطى عربى كتابخانهء واتيكان تأليف علامه ايتاليائى آقاى لوى دلا ويدا ( prof . G . Levi della Vida ) دانشمند سرشناس يافته ، و از آن عكس برداشته است . اين رساله در مجموعهء ، Vaticana Arabo 533 قرار دارد و در ماه شعبان 753 يعنى درست صد و پنجاه سال بعد از تأليف ، كتابت شده و مرحوم اقبال ( در 1331 ) بهمراهى آقاى سيد محمد هاشمى ، آن كتاب را در

--> ( 1 ) - ظاهرا بيش از هفت هشت سال نبايد باشد .